کد مطلب: 24947| زمان انتشار: ۱۳۹۴/۳/۱۲ ۹:۹:۱۰| نسخه چاپی
منتظر بودن

منتظر بودن

سیاسی - ایران نیوز24-امیر رضا مافی: انسان بدون انتظار تهی شده است. همان طور که انسان بدون فهم از مرگ؛ انسان همیشه منتظر است و به خاطر همین امر، پیش می رود.

اگر شما شب ها، هنگام خواب، انتظار صبح شدن را نداشته باشید، قطعاً نمی خوابید. اگر شما پس از کار، انتظار دستمزد نداشته باشید، کار نمی کنید، اگر انتظار تعالی نداشته باشید تحصیل نخواهید کرد و اگر انتظار بهبود اوضاع جهان را نداشته باشید در یک پوچی بی پایان گرفتار خواهید شد. انتظار با امید عجین است. این امید روی دیگر سکه محرک زندگی بشری است. انسان همیشه در پی کمال، مطلوب خویش را می جوید؛ اما این جستن، در آنی، امر دیگری می شود و برآورده شدنش، انسان را ارضا نخواهد کرد و وی را به مرحله استغنا رهنمون نمی کند. ما در زندگی این جهانی مان، هر روز برای رسیدن به مطلوب یا کمال مقصودی، حرکت می کنیم و این کمال مدام از ما می گریزد. نیل به هیچ هدفی ما را بی نیاز نمی کند و ما برای گریز از سرخوردگی، ناچاریم هدف دیگری را بر گزینیم یا سرانجام آن غایت را وسعت بخشیم.  به این ترتیب این "وضعیت انتظار" است که به ما آرامش می دهد و ما را برای تداوم حیات خویش امیدوار می کند. انتظار انسان، را از وضعیت رخوت و ایستایی خارج می کند و او را پویا می گرداند. از پوچ گرایی مصون می نماید و فرد را در برابر جهان، پر تکاپو می گرداند. انتظار حرکت را پدید می آورد و حرکت پیشرفت را؛ به این ترتیب "وضعیت انتظار" امید آفرین است و امید حرکت ساز و حرکت یعنی فراروی و استعلا.‏

والاترین انتظارات، انتظار برای موعود است، آن کسی که در ادیان الهی با کیفیات مختلف وعده داده شده است. انسان دینی بدون تصور ظهور یک منجی که نوع بشر را از شر و پلیدی خلاص می کند، دنیا را تحمل نخواهد کرد. دنیایی که گذرگاه است. گذرگاهی که نه شما به اراده خود در آن قدم نهادید و نه با اراده خود از آن خارج می شوید. دنیایی که انتظار مرگ را نیز برای شما به ارمغان می آورد و همان انتظار، شما را به تحرک وا می دارد تا پیش از رسیدن فرشته مرگ موثر بوده باشید. "وضعیت انتظار" به عنوان یکی از ارکان مهم زندگی بشری در قوام دینی، موعودی است که ظهور خواهد کرد. موعودی که جهان را نجات خواهد داد و انسان را به اصالت خود باز می گرداند. دنیای نامنتظران تاریک است و دنیای منتظران روشن. آن هایی که وضعیت انتظار را درک نمی کنند، مدام در پیله خود بیش تر غرق می شوند، اما آنانی که می دانند و یقین دارند که یک روز جهان از شر پلیدی ها رها خواهد شد و یک منجی بزرگ کژی ها را می زداید شورانگیز قدم بر می دارند... بشر منتظر برای تحول و اصلاح تلاش می کند. بشر منتظر نقاد است و شرایط موجود را برا وضع بهتر تحلیل می کند و حادثه عمیق تری را رقم می زند؛ زندگی را می سازد و عمق می بخشد و از تعمیق خود، "معنا" را متعالی می گرداند، بدون اینکه معنای نهایی و یا مطلقی به کف آورد. او منتظر است تا جهان گلستان شود و برای این امید، هر روز می کوشد. ‏

‏"وضعیت انتظار" ضامن بقای انسان و منتظر بودن رکن تداوم حرکت اوست. "وضعیت انتظار" البته سرخوشی بیهوده نیست. منتظر، پلیدی ها را می کاود و در تحلیل خود آن ها را نقادی می کند و برای بهبود آن تلاش می نماید. اما می داند که امر مطلق در اختیار قدرت مطلق است و قدرت مطلق در ید خالقی است که جهان را آفریده و حالا به اذن او منجی خواهد آمد تا مطلق خوبی و پاکی را تثبیت کند. ‏

 

کد مطلب: 24947| زمان انتشار: ۱۳۹۴/۳/۱۲ ۹:۹:۱۰| نسخه چاپی
:: نقل و نشر مطالب با ذکر نام منبع بلامانع است ::
طراحی و تولید : دلتا وب